Van de rand naar Randenbroek

Beschrijving

Amersfoortse Kei

We beginnen bij de Amersfoortse Kei. Niet omdat dit de mooiste steen van de stad is, maar omdat er een van onze bekendste verhalen aan vastzit.

In 1661 beloofde jonkheer Everard Meyster de Amersfoorters bier en krakelingen als zij een grote zwerfkei vanaf de Leusderhei naar de stad zouden slepen. Het lukte, maar de omliggende steden lachten de Amersfoorters uit. Uit schaamte werd de kei begraven. Ruim twee eeuwen later kwam hij weer boven de grond. Inmiddels dragen we de bijnaam Keientrekkers met trots.

Petrografische Tuin

Loop vanaf de Kei door het plantsoen richting de Petrografische Tuin. Onderweg kom je nog veel meer grote stenen tegen. Tijdens de Keistadfeesten stond steeds een ander land centraal en kreeg Amersfoort keien uit verschillende delen van de wereld cadeau. Samen vormen ze een bijzondere verzameling langs de Stadsring.

Mariënhof

Loop door naar de Mariënhof. Dit voormalige klooster staat hier al meer dan vijf eeuwen. Vanaf 1611 deed het gebouw ruim drie eeuwen dienst als Burgerweeshuis. Tegenwoordig wordt er gewerkt, vergaderd, gegeten, gedronken en feestgevierd. Door het jaar heen zijn er ook wisselende exposities te zien.

Loop dus vooral naar binnen wanneer de deuren openstaan. Door bijeenkomsten en evenementen zijn niet alle ruimtes altijd toegankelijk, maar de Mariënhof is veel meer dan een monument waar je alleen van buiten naar kijkt.

In de serre zit BUUF. Zij serveren koffie, lunch, verse sappen en zoete en hartige taart. Later op de dag kun je in het klooster ook terecht bij wijnbar Zuster Margaux. De actuele toegang, openingstijden en exposities vind je via de QR-code bij deze route.

Hendrik van Viandenstraat

Verlaat de Mariënhof en steek over richting de Hendrik van Viandenstraat.

De straat vormt de overgang tussen de oude binnenstad en de wijken daarachter. Kijk onderweg naar de verschillen tussen de herenhuizen: hoge ramen, erkers, gevelversieringen en voordeuren die ieder hun eigen verhaal lijken te hebben.

Aan het einde van de Hendrik van Viandenstraat ga je linksaf de Bisschopsweg op. Deze oude toegangsweg staat al op vroege kaarten van de stad. Waar ooit reizigers over een onverharde weg richting Amersfoort trokken, lopen en fietsen nu dagelijks bewoners naar het centrum.

Park Randenbroek

Volg de Bisschopsweg tot je aan de rechterkant de ingang van Park Randenbroek ziet.

Blijf even voor de smeedijzeren toegangspoort staan. Het hek stond oorspronkelijk bij de Utrechtsepoort en kreeg in 1929 een nieuwe plek aan de Bisschopsweg. De woorden Randen en Broek werden later aan het hek toegevoegd.

Achter de poort verandert de omgeving snel. Rechte straten maken plaats voor slingerende paden, hoogteverschillen, water en doorkijkjes tussen de bomen. Tuinarchitect Hendrik van Lunteren gaf het park in de negentiende eeuw zijn Engelse landschapsstijl. Wat hier vanzelf lijkt te zijn ontstaan, is dus voor een belangrijk deel zorgvuldig bedacht.

Huize Randenbroek

Volg het pad richting Huize Randenbroek.

Randenbroek wordt al in de middeleeuwen genoemd. De bekendste bewoner was schilder en architect Jacob van Campen. Hij woonde en werkte hier in de zeventiende eeuw en overleed in Huize Randenbroek in 1657. Van Campen ontwierp onder meer het Amsterdamse stadhuis, dat later het Paleis op de Dam werd.

Het huis is nog altijd in gebruik. Tegenwoordig kun je er onder meer terecht voor een high tea, vergadering, bijeenkomst of overnachting. De precieze mogelijkheden en actuele informatie staan online.

Volg vanaf Huize Randenbroek het pad langs de beek. De paden kronkelen tussen grasvelden, boomgroepen en water. Kies onderweg één keer bewust niet voor het kortste pad. Je komt vanzelf weer terug op de route.

De Duiventil & Beeldentuin

Zoek verderop de Duiventil. Het bouwwerk dateert van omstreeks 1830 en bood onderdak aan zowel duiven als kippen. Achter de duiventil lag vroeger de moestuin van het landgoed. Sinds 2015 is deze plek ingericht als beeldentuin.

Dahliatuin

Aan de rand van het park ligt de Dahliatuin. Tijdens de bloeiperiode staan hier rijen bloemen die door leden en vrijwilligers worden verzorgd. Kijk gerust vanaf het pad of hek naar binnen. Is er iemand aan het werk en wil je meer zien, vraag dan eerst of je welkom bent.

Extra lus: Color House & Stadsboerderij De Vosheuvel

Wie de route iets wil verlengen, kan vanaf hier een extra lus maken langs het Color House en Stadsboerderij De Vosheuvel.

Het National Gallery Color House is een particulier museum voor hedendaagse kunst in een opvallend, veelkleurig gebouw. Ook wanneer het museum gesloten is, is de architectuur het bekijken waard.

Aan de overkant zit De IJsmakerij. Omdat openingstijden en ijsseizoenen veranderen, nemen we die niet als vaste stop op. Controleer online of de deur open is.

Loop je verder, dan bereik je Stadsboerderij De Vosheuvel. Deze omweg is vooral leuk voor gezinnen en dierenliefhebbers. Daarna keer je terug richting Elisabeth Groen.

Geen zin in de extra lus? Volg dan rechtstreeks de route naar Elisabeth Groen.

Elisabeth Groen

Steek de weg over naar Elisabeth Groen. Op deze plek stond tot enkele jaren geleden het Elisabethziekenhuis. Toen het ziekenhuis verhuisde, zetten omwonenden en betrokken organisaties zich ervoor in om het terrein niet vol te bouwen, maar te veranderen in een stadspark.

Het plan werd samen met bewoners en de gemeente ontwikkeld. Ook vandaag werken vrijwilligers en buurtbewoners mee aan het beheer van de tuinen, paden en natuur in het park.

Daardoor voelt Elisabeth Groen anders dan Park Randenbroek. Het ene park draagt de geschiedenis van een oude buitenplaats, het andere het verhaal van inwoners die samen ruimte voor groen maakten.

Kunstwerk Tijd en Ruimte

Verderop staat het kunstwerk Tijd en Ruimte. De grote metalen spits werd ontworpen door het Amersfoortse kunstenaarstrio ATM. De spits maakte vroeger deel uit van het Elisabethziekenhuis en kreeg in het park een tweede leven als zonnewijzer. Bij zonlicht valt de schaduw op de banken rondom het kunstwerk. Binnen zorgen de openingen voor een heel ander beeld.

Stap naar binnen en kijk omhoog.

Parkhuis

De hoge schoorsteen wijst je naar Parkhuis. Dit gebouw was vroeger het ketelhuis van het Elisabethziekenhuis. Tegenwoordig is het een ontmoetingsplek voor koffie, lunch, borrel, spelen en bijeenkomsten, met uitzicht op het park.

Hier eindigt de route. Je kunt neerstrijken bij Parkhuis of nog wat verder door Elisabeth Groen wandelen.